| تبليغات | X |
|
و این منم مهیا...دختری از نسل اریا. |
|
و چه زیباست! دلی که خدا خانه کند در بر ان... |
عشق لالايي بارون تو شباس نم نم بارون پشت شيشه هاس لحظه ي شبنم وبرگ گل ياس لحظه ي رهايي پرنده هاس تو خود عشقي كه همزاد مني تو سكوت من و فرياد مني تو خود عشقي كه شوق موندني غم تلخ وگنگ شعراي مني وقتي دنيا درد بي حرفي داره تويي كه فرياد درداي مني تو خود عشقي كه همزاد مني تو سكوت من و فرياد مني دستاي تو خورشيد نشون مي دن چشماي بستمو بيدار مي كنن صداي بال پرنده رو لبات تو گوشام دوباره تكرار ميكنن زندگي وقتي بيزاري باشه روز و شب هاش همه تكراري باشه شايد عشق براي بعضي عاشقا لحظه بزرگ بيداري باشه عشق لالايي بارون تو شباس نم نم بارون پشت شيشه هاس لحظه ي عزيز با تو بودنه اخرين پناه موندن منه تو خود عشقي كه همزاد مني تو سكوت من و فرياد مني
+ نوشته شده در چهارشنبه سوم تیر 1388ساعت 13:45 توسط مهیا |
خداوندا! اگر روزی تو از عرشت به زیر ایی و لباس فقر را پوشی وغرورت را بر ایمان به زیر پای نامردان فرو ریزی ...زمین واسمان را کفر گویی... اگر روزی در ظهر تابستان کنار سایه ی دیوار تن خود را به خواب بسپاری وقدری ان طرف تر خانه های مرمرین را روبه رو بینی ... و شب ازرده ... خسته ...تهی دست ودهان بسته...به خانه باز ایی... به امیدی که شاید رهگذری از درونت با خبر باشد ... و دستانت برای سکه ای این سو وان سو در گذر باشد... ...زمین واسمان را کفر گویی... خداوندا! اگر روزی بشر کردی ... ز حال ما با خبر کردی ... و با چشمان خود نا مردمی ها را بینی باز پشیمان میشوی از این بودن ...از این خلقت... از این بدعت ... ...زمین واسمان را کفر گویی... نمی گویی!؟!؟!؟!؟!؟ خداوندا! تو دوست داری که من تو را دوست بدارم با ان که بی نیازی از من ... پس من چگونه دوست ندارم که تو مرا دوست داشته باشی با این همه حتیاجی که به تو دارم .
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم مرداد 1387ساعت 22:35 توسط مهیا |
كاش مي شد به فالگيرها هم رشوه داد تا یه جوری سرنوشت ....نه ! نامردیه... بعضی چیزا رو عوض کنن مثل اون یه خورده چیزایه تو که خلاف میل منه ومنو ازار میده. اخه میدونی: چه سکوتی پشت چشماته چه نگاه گول زننده ای داری چه جاذبه ای چشمات دارن. اگه اون قاب شیشه ای مانع اون نگاه مستقیم قشنگ نبود مطمئن باش که ذره ذره وجودم از بین میرفت. واییییییییییییییییییی خدای من تعجب میکنم از خودم! چه اسون دارم گول چشماتو میخورم و خودم رو سپردم به بازی چشمات. ازت خیلی دلگیرم وقتی تنها میشم و به بعضی چیزها که (خوب میدونی چین) فکر میکنم گیج میشم انقده از دستت عصبانی میشم که حاضرم ..... پیش خودم قسم میخورم دفعه ی بعد که دیدمت تلافی کنم حالتو بگیرم که انقده نخوای خلاف میل من باشی از من توقعات زیادی داشته باشی. منتظر میمونم که بیای....لحظه شماری میکنم باسه اون روز... همین که صدای ماشینتو میشنوم از جام یهو میپرم هول هولی دستی به موهام میکشم لباسامو مرتب میکنم میام تو راه رو پشت در وایمیسم صبر میکنم که در بزنی بعد از این که در زدی چند ثانیه صبر میکنم که پشت در بمونی ونفهمی که من اونجا بودم دلم باسه دیدنت تالاب وتولوب میکنه اما قسم خوردم که خلاف میلم حالتو بگیرم تا همون لحظه هم مصممم تو در میزنی ابرو هامو بالا میزنم پشت در وایمیسم چفت درو میکشم همون پشت میمونم که تو بیای جلو صورتتو ازپشت درمیاری جلو با نگاه مهربون با لب خندون دستت میاری جلو که دست بدی میگی: سلاااااااااااااااااام حال شما خانومی چی میکنی؟ میخوام که تلافی کنم دستمو نمیارم سرمم بالا نمیکنم که یه وقت باز گولم نزنن و قسمم رو فراموش کنم اروم میگم : علیک سلام. منتظری ...دستت هنوز جلوی رومه ...ساکتی وهمچنان منتظر... سرمو باز بالا میگیرم تو یه نمه چشمک میزنی رد نکن دیگهههههههههههههههه.... وای باز یادم رفتم من باز گول چشماتو خوردم دستمو اروم میارم جلو وبا دستای مهربونت دستمو فشار میدی وگرمای وجودت به من سرایت میکنه یخ قلبم باز مشه وباز لبخند ........ و دوباره روز از نو روزی از نو... باز کارشونو کردن نظرم عوض شد قسمم هم یادم رفت............. تا حالا بهت گفتم نه! نگفتم... وخودتم نمیدونی که چه نگاهی داری چه اسون میتونی رامم کنی اما ای کاش این جوری نبود.... چون این طوری باید تا اخر عمر هی در مقابل بعضی بی مهریات در نبودت غصه بخورم تا این که باز ببینمت. نویسنده :یه عاشق
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت 23:55 توسط مهیا |
به سراغ من اگر می ایید پشت هیچستانم پشت هیچستان جایی است پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصدهایی است که خبر می ارند از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک. روی شنها هم نقش های سم اسب سواران ظریفی است که صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند. پشت هیچستان .. چتر خواهش باز است :تا نسیم عطشی بر بن برگی برود. رنگ باران به صدا می اید ادم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه ی بارونی تا ابدیت جاری است به سراغ من اگر می اید نرم و اهسته بیایید... مبادا! که ترک بردارد " چینی نازک تنهایی من"
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت 17:10 توسط مهیا |
نه از خاکم نه از بادم نه در بندم نه ازادم فقط مثل تو غمگینم فقط مثل تو دلتنگم اگر ابی تر از ابم اگر همزاد مهتابم ببین! بی تو چه بی رنگم بی تو چه بی تابم "بدون تو می میرم"
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 21:20 توسط مهیا |
من در چشمان سیاه تو پی نور خدا میگردم وخدا... در دل توست و چه زیباست ! دلی که خدا خانه کند در بر ان و چه خوشبختم من که در ان کلبه ی عشق به من رسیده ی سوخته دل جا دادی و چه بدبختم من! که عمریست به ان کلبه ی عشق بد کردم و شکستم او را ...و خدا ... میشکند قلبم را به خدا نور خدا لایق چشمان توست و نظر کن تو به من که مرا پاک کنی از همه ی الودگیم ومرا بار دیگر به دلت راه دهی و مدد کن... بازم که مرا اشتی بدهی که باز در ان کلبه او باشد و من همسایه او و خدا همسایه ی من و... چه خوشبختم من!...
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 20:41 توسط مهیا |
چه هیاهوی سبزی می وزد! از شاخه های درخت هم نفس با پرنده های که دیگر خاطره نیستند و شکوفه ها صدای ریشه هاست که از پشت تبسم خاک میروید ای کاش میدانستی! بهار وقتی زیباست که بارانش ! از دستهای تو ببارد...
+ نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر 1387ساعت 17:48 توسط مهیا |
می نویسم ... اون که مینویسه منم ... وبرگ برگ برگه های سفید عمرم رو سیاه میکنه منم .... ببین که چه زود برگه هام ورق میخورن ... وای خدای من! نوزده ساااااااااااااااااال! از برگه هام ورق خوردن... یعنی چند سال دیگه برگه برای نوشتن دارم ؟ ایا جوهر قلمم کافیه؟ ببینم!؟ اصلا سیاهی برگه ها ازمنه یا ازقلمم...؟! خدایا اگه سیاهی برگه های عمرم از سیاهی منه نزارکه دفترم بیشتراز این ورق بخوره و سیاهتر بشه...بزار باقیش ورق نخورده وسفید بمونه.....سفید... ...برگه های سیاهمم خودت با جوهر پاکنه لطف خودت پاکش کن بزار سفید شه... سفیده... سفید...! سفید به رنگ برف ...برف که زود میره! ...اره!... اما پشت سرش پر از قشنگییه ...رفتنشم قشنگه . خدایا! من این سفیدی رو دوست دارم . اگرم سیاهی دفترم از جوهرمه! ...نه!... بزار بنویسم وبدانند که ... بود مهیا ... مهیا یی که داشت چشمانی پرازدرخشش... که ماه اسمون ازش گرفت. چشمانی پرازروشنایی... که خورشید روزگار از دستش روبود. چشمانی پرازطراوت و زندگی... که ابر اسمون به فریب ازش گرفت . و چرخ روزگاربه خود نبالد که هر چه داشت ودارد ازمن دارد . بزار همه بدونن که منم بودم با چشمانی پر از نگاه... سکوت... فریاد و این من نبودم که فریاد داشتم ... من باچشمانم فریاد کشیدم... اما کسی فریاد چشمان پر ازسکوتم را نفهمید.... هیچ کس! No body!
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم تیر 1387ساعت 17:1 توسط مهیا |
در شبی تاریک !
که صدایی با صدایی در نمی امیخت و کس کسی را نمیدید
از ره نزدیک یک نفر از صخره های کوه بالا رفت .
و به ناخن های خون الود روی سنگی کند نقشی را
و از ان پس ندیدن اش هیچ کس دیگر.
شست باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید وروی صخره ها خشکید
از میان برده است طوفان نقش هایی را که به جا مانده از کف پایش .
گر نشان از هر کس پرسی باز بر نخواهد امد اوایش.
ان شب!
هیچ کس از ره نمی امد ...تا خبر ارد از ان رنگی که در کار شکفتن بود .
کوه! سنگین ...سرگردان...خونسرد.
باد! میامد ولی خاموش.
ابر! پر میزد ولی ارام.
لیک ان لحظه که ناخن های دست اشنای راز رفت تا بر تخته کار کندن را کند اغاز
رعد غرید...کوه را لرزانید .
برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی ان در لحظه ای کوتاه پیکر نقشی که باید جاویدان می ماند .
امشب!
باد و باران هر دو می کوبند ...
باد خواهد بر کند از جای سنگی را ...و باران هم خواهد از ان سنگ نقشی را فرو شوید ...
هر دو میکوشند...
هر دو میخروشند...
لینک سنگ بی محابا در ستیغ کوه مانده بر جا استوار انگار با زنجیر پولادین...سالها ان را نفرسودست.
کوشش هر چیز بیهودست...
کوه اگر پیچد ! سنگ بر جا هم چنان خونسرد می ماند.
و نمی فرساید ان نقشی را که رویش کند در یک فرصت باریک ...
یک نفر که کز صخره های کوه بالا رفت
در شبی تاریک.
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم تیر 1387ساعت 13:1 توسط مهیا |
در سکوت تنهایی خود به یادت می افتم و... سراپای وجودم از عشقت ... لبریز میشود. به امیدی که... روزی بیایی وغروب دلتنگی ها را به سپیدهی با تو بودن برسانی و دفتر سرنوشت مرا با سرانگشت معجزه گرت ورق بزنی . وقتی به تو فکر میکنم در خلوت تنهاییم ! دیگر ! تنها نیستم...............
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم تیر 1387ساعت 21:45 توسط مهیا |
| ||||||
